Op slechts een half uurtje van de zuidkust van het eiland Sri Lanka bezoek ik samen met tea travelling girls Karlijn en Charlotte, Handunugoda Estate, de plantage van de 75-jarige Herman Gunaratne. Zijn wereldfaam heeft hij te danken aan zijn virgin white tea. Een knipoog naar het oude China toen de beste theeën van het land waren voorbehouden voor de keizer. Het verhaal gaat dat één van deze theeën op geen enkel moment tijdens het proces werd aangeraakt om besmetting met zweet, ziektekiemen of metaal te voorkomen en alleen geoogst mocht worden door maagden. Met zijden handschoentjes ‘plukten’ de maagden met een gouden schaar de thee. Als geroutineerd theeplanter voelde Herman zich geïnspireerd door de legende. Hij begon te experimenteren met zijn eigen versie. Media, importeurs en klanten hielpen het verhaal de wereld over en maakten van Herman een lokale beroemdheid. 

 Op Handunugoda Estate maken we kennis met het rituele principe van onaangeraakte thee. De theepluksters – maagd of niet – dragen witte handschoentjes, mutsen en mondkapjes en plukken met behulp van een gouden schaartje. Waar een plukster op een regulier theeveld tot wel 20 kilo per dag oogst, ‘plukken’ deze dames niet meer dan 160 gram. Dat resulteert jaarlijks in slechts 10 kilo delicate thee. Het prestigieuze Franse theehuis Mariage Frères koopt deze batch ieder jaar op en verkoopt de thee voor een slordige 17 euro per kop. 

“Het maken van een mooie (specialty-) thee alleen is vaak niet genoeg om de markt te veroveren”

Ik ben dol op verhalen. Wel zet het me steeds vaker aan het denken: wat proef ik nu werkelijk, de thee of het verhaal? Ieder van ons heeft de neiging te denken dat onze zintuigen objectief zijn. Steeds meer onderzoeken tonen aan dat gedachten en emoties wel degelijk onze smaakbeleving beïnvloeden. Eén van de bekendste experimenten hierin is Sound of the Sea van Heston Blumenthal. In zijn restaurant Fat Duck combineert hij visgerechten met oceaangeluiden, om zo de zilte smaak naar boven te brengen. 

In de wereld van thee bestaan ook de ‘foute’ verhalen: misleidende labels. Zo vinden de duizenden pu’er-cakes, verkocht onder de valse vermelding dat de thee afkomstig is van gushu, decennia oude theebomen, gretig aftrek. Pu’er van waardevolle gushu heeft meer karakter, gelaagdheid en diepgang in smaak.

Helaas is het maken van een mooie (specialty-) thee alleen vaak niet genoeg om de markt te veroveren. Begrippen als kwaliteit en duurzaamheid laten ons niet direct verbonden voelen met een product. Storytelling helpt daarbij, omdat het product opeens een gezicht krijgt. Dat roept de vraag op of je als theeboer in de toekomst alleen kan overleven als je ook een mooi verhaal hebt. Het antwoord daarop heb ik niet paraat. Wel denk ik dat het goed is hier bewust van te zijn. En of de virgin white tea aan mijn verwachtingen voldeed? Jazeker! Of ik alleen de thee of ook het verhaal proefde, wie zal het zeggen?!

Theeroutes

Benieuwd naar meer informatie over thee en bijzondere theeregio’s? Koop mijn boek Theeroutes.