Dit land ademt thee

by Deirdre Deprettere

Dit land ademt thee

China draait op miljoenen kleine winkeltjes waar 6 deuren of 4 toiletpotten worden verkocht. Richard vraagt zich af hoe lang het zal duren voordat al deze handeltjes verdrukt zullen worden door de grote shoppingmalls en zullen moeten verdwijnen. Vele onafgebouwde huizen, appartementen en bedrijfsgebouwen zien we in het voorbijgaan, als ruwe skeletten, verlaten in de schaduw van de dag. Hijskranen staan met rechte rug als kraanvogels te wachten in de mist. Ik zie geen enkele bedrijvigheid. De bouw dient wel een doel. Jaarlijks trekken vele vele honderden duizenden mensen van het platteland naar de stad. Maar in de stad wacht men meer dan alleen goeds. In de grote steden heb je als plattelandsgezin niet alle rechten. Zonder ID kan je kind niet naar school.

Als we ‘s morgens vroeg vanuit het hotel terug rijden naar Anxi valt weer eens op hoe sterk de thee geworteld is in de Chinese cultuur. Richard vertelt over de landen waar hij theetuinen bezocht en ziet een opvallend verschil. Waar op vele plekken thee niet meer is dan een puur business product en de lokale bevolking de thee zelf niet of nauwelijks drinkt – of alleen thee van lage kwaliteit drinkt – hoort thee in China bij het dagelijks ritme van de dag. Hier drinkt men thee. Goede thee. Mannen, zittend op straat, kaart spelend, rokend, etend. Op tafel bij de kapper staat de theetafel klaar. In ieder winkeltje, hoe klein ook, wacht de Gaiwan (chinees theepotje) uitnodigend op de volgende gang. Hier in Anxi werkt de hele stad mee aan de verwerking en de verkoop van thee. Niemand wordt vergeten, alle handen werken mee. Anders ook is de kleinschaligheid die we aantreffen. Zo groot als de fabrieken zijn in Japan, Turkije of Assam, zo klein en fijn gebeurt hier het proces. We zijn dan ook terecht gekomen in een gebied bekend om de hoge kwaliteit van thee. Zeker geen massaproduct.

Weiyin twee

We keren terug naar het Weiyin Centrum waar we plaatsnemen voor een volledige en professionele presentatie van de traditionele theeceremonie, de GongFuCha. We volgen de stappen en bewonderen niet alleen de handelingen zelf maar ook de uitzonderlijke elegantie van het meisje dat ons uitleg geeft en- onbewogen door ons onvermogen haar te verstaan – dapper doorpraat in het Chinees.

Ze is zo ontwapenend dat we er stil van worden.

Na afloop neemt een wat moderner meisje, Ling JuanJuan – voor vrienden FingerLing -ons mee voor een bezoek aan de plaatselijke theeveiling en theemarkt. Ze werkt in het Weiyin Centrum en komt ons te hulp. Onze chauffeur blijkt geen meester in communicatie en kan zijn frustratie niet verbloemen. FingerLing heeft daarom aangeboden ons te begeleiden. Van de lange straat die naar de theemarkt loopt, blijft één beeld me bij.

Mannen, vrouwen, meisjes en bejaarden zitten op plastic stoeltjes – de rieten platte manden voor zich uitgesteld – en sorteren thee. Ze doen het in hun huis, voor de winkel, op de stoep, aan de straat en in het park. Huis na huis, straat na straat, steeg na steeg. Met vliegensvlugge vingers scheiden ze de theeblaadjes van de takjes en de steeltjes, de vingertoppen hard als hout.

Het is geen eenvoudig karwei, wat blijkt als ik voor de grap plaats neem naast een sterke oudere vrouw in een poging haar te helpen. De takjes zijn stug en stevig en mijn handen kunnen niet mee in het snelle ritme van haar beweging. Ze lacht me toe en ik voel me onnozel. We worden uitgenodigd voor het drinken van thee en ik zucht opgelucht. Gelukkig! Dat is tenminste iets wat ik wel goed kan!

Slapen op tea market
De theemarkt is een komen en gaan van mannen en vrouwen en het krioelt er van de bezigheid. De grote hal staat vol met zakken thee. Voorbijgangers en klanten voelen en ruiken, schudden hun hoofd en lopen door.

Hier en daar wordt onderhandeld, de sigaret bungelend in de mond. Thee wordt gesorteerd, zakken worden gesjouwd, thee wordt gezeefd en thee wordt gedronken.

Ik ruik en voel mee. Naast me woelt een man met zijn vingers door de thee. Zij sigaret hangt vlak boven de zak. Het maakt hier blijkbaar niet uit. Middenin al die bedrijvigheid slaapt een man, zijn hoofd op twee manden thee.

Weer buiten komen we uit op een smal plein. Een oude eik staat precies in het centrum, de uitgestrekte takken gebogen over de vier zijden van het plein. Een jongen op een scooter staart me aan. Achterop staat een grote zak vol thee. Rieten manden wachten in de regen en een sorteermachine ratelt op volle kracht. Twee vrouwen legen zakken thee in de trechter aan de bovenkant en aan drie kanten van het houten apparaat worden verschillende kwaliteiten naar grootte uitgespuugd in manden op de stoep.

Het is nat op straat. En vandaag wordt weer niet geplukt. We worden er een beetje zenuwachtig van. Zonder het plukken van thee zien we ook geen productie van de thee.

Op de hoek van de straat, op weg naar een restaurant voor onze lunch, gapen we in shock naar een groot wit apparaat. Het is een machine om theezakjes te maken. Grote hoeveelheden thee staan te wachten om gevangen te worden in de kleine witte zakjes. Zijn we wel in China? Het land van de losse thee?

Scooter thee
In het restaurant wordt ons gevraagd aan te wijzen wat we willen eten. Het blijkt later een gewoon gebruik, ook onder de lokale bevolking, maar op dit moment staren we triest naar de smoezelige glazen bakken met levende vissen, kikkers, slangen en schildpadden. Ik stort me op de plastic bakjes vol groenten. Een klein meisje dat lag te slapen in een ledikantje in het restaurant wordt wakker en kijkt ons versuft aan. We worden naar een smalle benauwde ruimte geleid, waar we aan een ronde tafel plaatnemen. Onze chauffeur en Finger Ling eten mee en nog geen tien minuten nadat we de vis zagen zwemmen in de kleine kom, ligt hij voor ons opgebaard, geheel compleet, met de kop omhoog. We zijn verrast, want het eten is fantastisch en na een uitgebreide maaltijd rijden we terug naar ons hotel.

Op zoek naar een alternatief voor de Chinese keuken eindigen we die dag in een Vietnamees restaurant. Thuis in het hotel ligt er een klein kaartje onder onze deur. Een schaars geklede dame staart ons aan. Er staat een telefoonnummer bij geschreven… Het is een fijn hotel, maar de service gaat wel erg ver…

De volgende dag bezoeken we het grootste theemuseum ter wereld. Het museum, dat in een fris groen natuurpark ligt, heeft ook een theetuin waar alle oolong variëteiten op een rij te bekijken zijn. Ze groeien hier voor onderzoek en we kijken naar en voelen aan alle blaadjes. Het is een leerzame vergelijking. Je vindt de planten nergens zo dicht op elkaar.

Varieteiten museum

Het museum, dat gebouwd is tussen 2000 en 2002, bestaat uit 5 hoofdgebouwen: de expositiehal, waar historische documenten en accessoires van de theeproductie in China en enkele andere landen worden tentoongesteld, de Chinese Tea-Art Classroom, Het Japanse Theehuis, het Zuid-Koreaanse Theehuis en de Kalligrafie-hal. Dit museum brengt een overdaad aan informatie. We wonen een Chinese, een Japanse en een Zuid-Koreaanse theeceremonie bij, drinken thee en wandelen door het park. De rust is pure weldaad. Vogels, krekels en vlinders zingen vrolijk hun lied. Ontspannen keren we terug naar ons hotel. Morgen gaat de wekker weer vroeg. Morgen nemen we weer het vliegtuig. Wuyishan wacht op ons.

– Deirdre

 

Mag ik je inspireren?


Ontdek leuke theeplekken in Nederland én in het buitenland. Ontvang tips en aanbiedingen en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen in de theewereld.

*Je kunt je altijd weer uitschrijven via de link onderin de mail.


Niet ontvangen in je inbox? Check je spambox!

You may also like