Eerste indrukken van Beijing

by Deirdre Deprettere

Eerste indrukken van Beijing

China!

Zhongguo. Het land van het midden. Het land van draken en gestoomde broodjes. Een glimlach en een roggel. Het land van high-tech, wolkenkrabbers en modern kapitalisme, maar ook het land van warmte, gastvrijheid, steegjes en een kopje thee.

China staat dagelijks in de krant. Werelds’ oudste beschaving moderniseert in een duizelingwekkend tempo en lijkt zo op het oog te draaien om meer en meer. Gebouwen schieten uit de grond, bouwvakkers omringen me van het moment dat we het vliegveld hebben verlaten. Hogere wolkenkrabbers, mooiere showrooms, flitsende auto’s en dure speeltjes. De chinezen werken hard. China gaat hard. Meer is beter. Maar vergis je niet. Het ziet er ook uit als een dun laagje. Dat hoop ik althans. Er zit vast nog wat onder. Laat ik het ontdekken.

Mijn eerste ervaring. Mijn eerste conclusie. Mijn eerste dag.

Het is april 2012 en we (mijn reisgenote Brigitte en ik) hebben ons verstopt in een kleine hostel in een traditionele hutong in Beijing. Om de hoek van de snelle luidruchtige voorbijvliegende wereld kruip je onder de huid van oude meester Beijing. Hier vind je Beijing zoals het eens geweest moet zijn. Het hutong-leven vertraagt en kalmeert in de smalle steegjes, de prachtige courtyards (binnenplaatshofjes), de rommelige bouw van de lage huizen en de charme van de hechte gemeenschap.

Een oude man met kromme benen knutselt aan een fietswrak, grijsgeslagen door jaren stof, terwijl een stevig langoorkonijn vredig naast hem aan het wiel snuffelt. De hemel drukt, het dikke deken van smog ontneemt alle hoop op zonnestralen. Vogels zijn al lang geleden weggebleven. De geur van vocht en afgekoeld as vervult de lucht. Vier kwebbelende dames op leeftijd giechelen als we een poging doen het wonderlijke konijn, dat op een bepaalde manier inderdaad in het plaatje lijkt te kloppen, te aaien. Het gelach van rennende kinderen doet me opkijken. Hier in de hutong is het stil en ieder geluid staat op zichzelf. De afwezigheid van verkeer, muziek en reclame is ontspannend. Hier in de hutong zijn de mensen warm en eenvoudig.

Het is prettig.

Alice lacht. Ze runt een klein theehuis. Eigenlijk verkoopt ze voornamelijk theepotten, gaiwans en gongfucha-setjes. Enkele onder het stof bedolven potten verraden ook de verkoop van thee. We wagen ons er niet aan. Maar Alice is leuk, vrolijk. We blijven hangen en ontdekken haar strijdvaardigheid en haar wil om te slagen. We dringen om beurten om onze wens de taal te leren uit te oefenen. Alice wil engels leren. Ik Chinees. Dit is mijn kans. Hier in Beijing wordt Putonghua (Mandarijn) gesproken en begrepen. Straks, als we naar het zuiden reizen, zal dat anders zijn. Het verbaast me hoe ver ik kom.

De reacties verschillen sterk. Van verbazing en zelfs ontkenning tot hartverwarmend enthousiasme krijg ik als reactie op mijn beginners-chinees. Het levert ook hilarische momenten op, maar vooral contact. En dus een kijkje in het leven van deze vrouwen (en mannen) van de hutong.

Zoals het meisje in de theewinkel dat ons de oren van het hoofd praat over het levensgrote beeld van Lu Yu, die haar winkel bewaakt. Lu Yu leefde in de 8e eeuw en wordt wel gezien als de founding father van de thee. Zijn boek ‘Cha Jing’ over thee is een klassieker.

Maar ook de druk gebarende man die met elegante bewegingen zijn penseelstreken op het witte papier neerzet. De muren van het piepkleine winkeltje hangen vol met zijn werk. De dure catalogus die op een stoel achter hem ligt doet vermoeden dat hij een kalligrafie-artiest is die enige bekendheid geniet. Maar misschien ook niet. Ik vind het prachtig.

De reis hiernaar toe was zwaar en het overslaan van de nacht breekt ons uiteindelijk op. We slapen een paar uur en gaan (nog steeds onze eerste dag) weer op stap. Buiten is het donker en een stuk drukker dan overdag. Tijd om te eten.

Dan over eten! Een verhaal apart. Eten gaat gepaard met veel kabaal. Het restaurant dat we binnenlopen zit stampvol. Groepjes mannen en vrouwen genieten luidruchtig van hun gerechten en schreeuwen ongegeneerd naar het bedienend personeel en elkaar. Achter in een hoek fluit een man op zijn vingers naar de obers. Rare jongens, die chinezen. Hier mag gerookt worden en peuken eindigen tot mijn verbazing gewoon op de grond. Het is een waar spektakel. Obers rennen af en aan. Een jonge kok met veel te grote koksmuts snijdt behendig de ene na de andere geroosterde eend aan. Hij doet dat in 4 delen: het velletje, de vette stukken en de magere stukken in dunne plakjes en tenslotte de botjes en het restvlees die in de soep verdwijnen. Onze tafel staat vol. We vullen onze pannekoekjes met eend, sjalotjes, komkommer en sojasaus, drinken onze eendensoep en kijken elkaar moe maar voldaan aan.

Hier zouden we wel eens aan kunnen wennen…

Ik ben verrast door de keuken in Beijing. De geur van houtskool, hotpot, gestoomde broodjes en kruidige gerechten dwaalt door de straten. Overal wordt gegeten. En overal gebeurt dat al pratend, discussierend en lachend. Glurend door de opening van een deur zie je ook de rest. En het geluid van klikkende majongstenen…

De eend is heerlijk. Maar ook andere hapjes zijn lekker. We ontbijten de volgende dag met gestoomde broodjes gevuld met zao (chinese dadel), rijstpap en warme sojamelk. Op de night market eten we dumplings, noodlesoep en stukjes lotus, broccoli en zeewier. Hoewel de zeester en de kikkers en sprinkhanen op stokjes er verleidelijk uitzien, slaan we deze toch maar over. Die ervaring blijft nog even op mijn to-do lijstje staan.

Night market

De zoektocht naar een sportschool eindigt zonder sportschool, maar blijkt een levensles in ‘how to travel Beijing’. In het chinees vraag ik de weg naar de metro. In het chinees koop ik kaartjes voor ons. In het chinees stappen we over en in het chinees verlies ik mijn kaartje en lossen we het op: zonder boete! Ik ben trots. Ik red me in Beijing. Jammer dat mijn juffies Ling-Mei en Bei er niet zijn om het te horen

De sportschool hebben we nooit gevonden.Een typisch geval van wel de reis en niet het doel. Nat en een tikkeltje verdwaald zijn we op zoek gegaan naar een bank en onbedoeld terecht gekomen in de hemel: Lao She Teahouse. Lao She of Lao Tse (De Oude Meester) is een schrijver/filosoof uit de 6e eeuw die vooral bekend is om zijn boek de ‘Tao Te Ching’. Hij wordt beschouwd als de grondlegger van het taoisme, hoewel hij historisch niet te achterhalen is. De Tao te Ching is op de bijbel na het meest gelezen boek ter wereld. Het was ook ooit mijn eerste kennismaking met China. Wie mij al lang kent, zal zich die tijd nog herinneren. Hanno, Marieke, lezen jullie mee? Hoe oud waren we? 16? 17? Wat voelden we ons wijs… Wie had ooit gedacht dat ik jaren later zomaar voor het Lao She Teahouse zou komen te staan? Lao She en thee in één! Dat moest de hemel zijn:).

En het was ook wel een beetje de hemel. Een allerliefste jongeman gaf ons een rondleiding. Jongens en meisjes in tradionele kledij, de beste thee, voeding klaargemaakt met en in thee, een hele verdieping met slechts de mooiste teaware van bekende kunstenaars (onbetaalbaar), de mooiste materialen en ontwerpen, een andere verdieping met keizerlijk ingerichte prive-kamers voor het drinken van thee in gezelschap van familie of vrienden. Ik zucht en ik zucht nog een keer. Een verdieping met nog een restaurant waar theeceremonies en theatershows gegeven worden – ik zucht nog maar een keer – extra ruimtes met maquettes en schilderijen die alle theehuizen die China heeft gekend, uitbeelden. En helemaal beneden, waar we uiteindelijk thee drinken, spelen drie prachtige dames de sitar en twee andere instrumenten waarvan ik jullie de namen verschuldigd moet blijven. Ben gestopt met zuchten, want ik denk dat het vervelend begint te worden. Als we onze thee (een Ding Dong Oolong en een Old Pu’er) uit onze gaiwans gedronken hebben, sleurt Brigitte me het Lao She Teahouse uit, voordat het faillissement over mijn hele familie uitgesproken kan worden (ik wil ALLES hebben).

Stiekem reserveren we nog even een privékamer voor zondag avond om thee te proeven.

Gelukkig…ik mag terugkomen…

Tot snel,

– Deirdre

Mag ik je inspireren?
Download nu mijn gratis ebook


Maak kennis met de fascinerende wereld en de verhalen achter jouw kopje thee. En word als eerste op de hoogte gebracht van nieuwe bestemmingen.



* Let op: Je ontvangt maximaal 2 keer per maand een blog in je inbox met nog meer theeverhalen en reistips. Je kunt altijd weer uitschrijven via de link onderin de mail.

You may also like

        Schrijf je in voor mijn blog

Download nu mijn gratis ebook


Maak kennis met de fascinerende wereld en de verhalen achter jouw kopje thee. En word als eerste op de hoogte gebracht van nieuwe bestemmingen.



* Let op: Je ontvangt maximaal 2 keer per maand een blog in je inbox met nog meer theeverhalen en reistips. Je kunt altijd weer uitschrijven via de link onderin de mail.