Fietsen in Beijing

by Deirdre Deprettere

Fietsen in Beijing

9 million bicycles in Beijing.

Nine million bicycles in Beijing. Het spijt me jullie te moeten teleurstellen. Die zijn er niet. Bij lange na niet. Vandaag hebben Brigitte en ik ondervonden dat fietsen door Beijing een ideale manier is om zelfstandig en ongestoord de (binnen)stad te ontdekken. Onze gids Inge haalt ons op en met z’n drieen gaan we op pad. Het gevaar blijkt mee te vallen zolang je je aan een paar eenvoudige regels houdt. Als fietser sta je namelijk – anders dan in Nederland – onderaan de hierarchie van het verkeer. Niemand houdt rekening met een fietser. Daarnaast is het zaak om altijd langzaam te blijven fietsen. Net zoals de rest van het verkeer langzaam voortglijdt. Om te kunnen anticiperen op dat wat gebeurt.

Hoewel het een woelige nacht was, met weinig slaap en stormachtige winden die op een haar na ons raam meenamen, schijnt al vroeg de zon. Mijn Tibetaanse vriendinnetje, die samen met een grote groep monikken in onze hostel verblijft, straalt als ze ons naar buiten ziet komen. Na de uitwisseling van een lach komt ze naast me zitten en wijst giechelend naar het kippenvel op mijn benen.

Het zonnetje schijnt zacht. Het is vroeg en de wind is meedogenloos. Ik wijs naar haar roze sokken die eigenwijs en vrolijk onder haar rode gewaden uitsteken en samen lachen we zonder woorden.

We zijn vriendinnen. Ik weet niet waarom.

Tibetaans meisje

Maar ik vind het prima en op haar verzoek vereeuwig ik onze vriendschap op een foto. Mijn dag begint goed. Fietsen in Beijing gaat prima. De stad is zo plat als een dubbeltje. De grotere wegen in Beijing zijn goed berekend op fietsers en hebben brede fietsstroken. Op andere plaatsen is fietsen door toegenomen verkeer gevaarlijker.

Na een kwartiertje trap ik echter als een volleerde Beijinger dwars door rijen toeterende auto’s en bereik ik zonder problemen steeds weer de overkant. Ook Brigitte lijkt de smaak te pakken te hebben. We fietsen door hutongs (traditionele smalle steegjes), waar het wel degelijk oppassen geblazen is. Deze hutongs zijn anders van vorm dan de hutong waar wij slapen. In dit deel van Beijing zijn deze oude straatjes recht en beduidend beter geordend.

Hier woonden ooit de Mantsjoes. De Han-Chinezen waren verdreven naar het meer zuidelijk gedeelte van de stad waar meer rommelige hutongs ontstonden met de charmante kronkelingen die dwars door elkaar liepen. Honderden hutongs bestaan nog, maar velen zijn ook afgebroken in de race om van Beijing een moderne stad te maken en hebben moeten plaatsmaken voor appartementen, een theater of een zakengebouw. Waar in de ene hutong de geschiedenis haar verhaal vertelt, tref je verderop een van de grond af verbouwde hutong met huizen die moderne tijden uitstralen en garages voor de nieuw aangeschafte Mercedes. Sommige historische huizen worden beschermd en enkele hofjeswoningen zijn zelfs volledig gerenoveerd. Waar ooit een prins of hoge generaal woonde, vind je nu een hotel, museum of woning terug. Kleurige muurschilderingen boven een zware houten poort, steengravures en glimmende pannedaken doen het verleden herleven. Historisch belangrijke hofjes worden afgeschermd door dikke rode deuren.

Beijing heeft 20 miljoen inwoners. De stad is enorm.

De oude stad bevindt zich in een vierkant, de eerste ring. Hier stonden voorheen de stadsmuren, die hebben moeten plaatsmaken voor het moderne metronetwerk. Een historische kaart uit 1950 in de toren op het enige overgebleven stukje stadsmuur laat mooi zien hoe het eens was. Het centrale gedeelte van de stad heeft een sterk geordend design en is symmetrisch. Op de kaart toont Beijing zich als een groot vierkant met de Verboden Stad in het midden.

Beijing is een trotse stad. Haar grootsheid uit zich in uitdagende en verrassende architectuur en het is vooral de keizerlijke bouw en historie die deze stad onderscheidt van de steden die ik eerder heb gezien. Vanuit de laatste hutong steken we een kruispunt over waarna zich, op een steenworp afstand van de hutong, een hele andere wereld ontvouwt: de Central Business District.

Het andere Beijing. Het andere China.

Auto’s van respectabele merken vliegen voorbij, hijskranen verrijzen hoog boven ons, statige glimmende gebouwen staan trots op iedere hoek van het immense kruispunt. Naast ons schreeuwt een opziener zijn mensen orders toe. De gele helmen van de bouwvakkers weerkaatsen in de zon, net als het vele vele glas dat zo kenmerkend is voor Beijings zakencentrum. Overrompeld door zoveel modern geweld stappen we af en rusten uit met een beker thee in de Starbucks. Terug buiten bewonderen we het ene gebouw na het andere. Boven alles torent het World Trade Centre uit. Je ziet het overal, waar je je ook bevindt in de stad.

Zakendistrict

De wegen hier zijn breed en de rijen auto’s schuiven zij aan zij voort. De hemel is opengebroken en de wollen deken van de dagen hiervoor heeft plaatsgemaakt voor een blauwe lucht. Het is prettig fietsen. Ik veroorloof me in deze chaotische wereld om me heen te kijken, vol zelfvertrouwen op mijn Chinese tweewieler. Rechts van ons glijdt een parkje voorbij. Op de stoep naast de weg staan een stuk of 20 fitnessapparaten, zomaar in de zon. Een meisje doet haar oefeneningen. Ernaast schommelen twee bejaarden loom op een apparaat dat mijns insziens bedoeld is voor iets heel anders.

Tussen alle pracht en praal neergezet door architecten van over de hele wereld, vinden we een ondefinieerbaar marktje. Met de fiets aan de hand – er is nauwelijks ruimte tussen de kraampjes en het pad is modderig van de regen van de dag ervoor – kijken we verlangend naar volle rode aardbeien, grote vleestomaten, watermeloenen, sojabonen, ronde aubergines, kleine kooitjes volgestouwd met kippen happend naar lucht, kruiden in alle kleuren en geuren, stukken vlees hangend aan een haak en versleten schoenen in de uitverkoop.

Kippen op markt

Achter de kraampjes toont zich het ware gezicht van dit kleurrijk uitziende, exotisch geurende steegje: vervallen huisjes, afgebrokkelde muren en vuilnis waar je ook maar kijkt. Aan het einde van het straatje staan we plots oog in oog met de creatie van onze eigen Hollandse architect Rem Koolhaas: het CCTV-gebouw, dat in de volksmond door de bijzondere vormgeving ‘big underpants’ wordt genoemd. Het contrast met het ernaast gelegen appartementencomplex voor arbeiders is groot. Ook dat zal in de toekomst moeten wijken voor China’s drift naar een moderne make-over. De felle zon weerspiegelt in de grote glazen poten van Koolhaas zijn bouwwerk. Achter ons, aan een balkonnetje van de grauwe arbeiderswoning, hangt de was te drogen in de uitlaatgassen van de auto’s die dag en nacht voorbijsnellen.

CCTV

Na een lunch in de oude ambassadewijk van de stad fietsen we naar het nog enige stukje stadsmuur dat het overleefd heeft. In de gerenoveerde uitkijktoren die er bovenop staat, is een tentoonstelling te zien van de Chinese kunstenaar Chen Ke. De manager van de toren vertelt vol bezieling over de overwegend rode schilderijen die een verlangen uitstralen naar vergane jaren – een indirecte kritiek op de huidige situatie in China. Het rood – de kleur van het communisme – overheerst in alle schilderijen. Ik bespeur melancholiek. De dikke verf geurt. Dikke verf heeft jaren nodig om te drogen, legt de manager ons uit. Aanstaande zaterdag vindt de opening van de tentoonstelling plaats en zal de kunstenaar hier zelf ook zijn. De manager vraagt of we belangstelling hebben om te komen.

Schilderij

Buiten is de zon nog feller gaan schijnen. Een oude man, zijn gezicht verscholen onder een donkere pet, laat zijn vlieger hoog de lucht in stijgen. De vlieger dwarrelt speels in het rond en de felle kleuren contrasteren sterk met het glazen en betonnen imperium van modern Beijing. Verderop ligt het National Center for the Performing Arts, ook wel bekend als ‘het Ei’, vanwege de opvallende vorm. Dit futuristische glazen theater van een Franse architect staat op een plek waar ooit woningen stonden. Er was veel kritiek, maar uiteindelijk werd dat weer vergeten. De ronde vormen van het theater weerspiegelen in het ondiepe water van de vijver die het werk geheel omringt. Het water beweegt in vriendelijke golfjes mee met de wind en iets verderop maken twee mannen het glas dat onder het water ligt schoon met speciale bezems.

Het laatste stuk van onze fietstocht brengt ons langs de weg die tussen het Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad doorloopt. Mijn poging om een foto te maken wordt onderbroken door een agent die ons verzoekt onze weg voort te zetten. Van de fietswinkel nemen we een bus naar de hostel. Het is 17.00 uur en half Beijing is onderweg naar huis. In de bus wordt geduwd en getrokken. Een zweetdruppel glijdt langs mijn oor naar beneden. Een stevige vrouw schreeuwt, een jongeman die al een tijdje naar me staart, verliest zijn evenwicht. Ik probeer niet te lachen. Terug in de hutong brengen we onze vuile was naar het wasvrouwtje. Voor een paar euro wil ze onze was wel doen.

Ik vind het goed.

Alice heeft het druk. Twee Franse meisjes proeven thee en Brigitte en ik schuiven aan. Uiteindelijk eindigen we in een cafeetje waar we ook wat eten. Brigitte vertelt over vroeger. Ze was een braaf kind en het ontbrak haar geregeld aan lef. Nu wil ze anders zijn dan toen. Dapperder. Persoonlijk vind ik haar heel dapper. Avontuurlijk ook. Ik zie haar kijken naar de hookah (waterpijp) op de bar. Hij wordt aangeboden met tabak met appelsmaak.

Ik grijns. ‘Zoiets zou ik toch niet doen’, krabbelt ze terug.

Ik grijns nog een keer en loop naar de bar…

Hookah

Zie hier het resultaat!

– Deirdre

Mag ik je inspireren?
Download nu mijn gratis ebook


Maak kennis met de fascinerende wereld en de verhalen achter jouw kopje thee. En word als eerste op de hoogte gebracht van nieuwe bestemmingen.



* Let op: Je ontvangt maximaal 2 keer per maand een blog in je inbox met nog meer theeverhalen en reistips. Je kunt altijd weer uitschrijven via de link onderin de mail.

You may also like

        Schrijf je in voor mijn blog

Download nu mijn gratis ebook


Maak kennis met de fascinerende wereld en de verhalen achter jouw kopje thee. En word als eerste op de hoogte gebracht van nieuwe bestemmingen.



* Let op: Je ontvangt maximaal 2 keer per maand een blog in je inbox met nog meer theeverhalen en reistips. Je kunt altijd weer uitschrijven via de link onderin de mail.